Tüm kültür bitkilerinde olduğu gibi kirazda da bazı hastalık, zararlı ve yabancı otlar sorun olabilmektedir. Bunlardan en çok rastlanan ana (anahtar) hastalık ve zararlılar ile kimyasal mücadelede kullanılan ilaçlar aşağıda verilmiştir. Burada verilen hastalık ve zararlılar dışında yörelere göre değişen hastalık ve zararlılar olabilir. Ayrıca kimyasal mücadele dışında kültürel; mekanik ve fiziksel; biyoteknik; biyolojik ve entegre mücadele yollarının da olduğu unutulmamalıdır.

Bakla Zınnı (Tropinota ( Epicometis ) hirta)
Meyve Ağacı Dip Kurtları ( Capnodis spp. (Col.: Buprestidae )
Kiraz Sineği (Rhagoletis cerasi L. – Dipîera-Tephritidae – Cherry fruit fly)
Kiraz Sülüğü (Caliroa Umacına Retz.-Hyrn.:Tenthredinidae- Cherry slugworm)

Kiraz bahçelerinde yıl boyu zararlı otlar ile mücadeleye devam edilmelidir. Bunun için otlar tohum aşamasına gelmeden tırpan ile kesilmeli, bahçe yetişkin konuma gelene kadar, ot kesimini müteakip çapalama yapılmalıdır.

1. Kullanılacak gübre amaca uygun olmalıdır.
2. Bitkinin ihtiyacı kadar gübre verilmelidir.
3. Gübre usulüne uygun verilmelidir.
4. Gübre uygun zamanda verilmelidir.

Kullanılacak gübre miktarlarına pek çok faktör etki yapar. Bu faktörler;
1. Toprağın yapısı
2. Ağaçların yaşı
3. Sulama miktarı ve sulama şekli
4. Bitkilerin verim miktarı
5. Anacın cinsi
6. Ağaçların gelişme durumları

Gübre ihtiyacı sulama, budama ve toprak özellikleri ile çok değişsede ölçü olarak 1 yıllık sürgün uzunluğu bu hususta bir fikir oluşturmalıdır. Meyveye yatmamış ağaçlarda 60-90 cm. arasındaki sürgünler gelişmenin olumlu seyrettiğini gösterir. Sürgünler 90 cm.den fazla ise gereksiz azot uygulamasına veya fazla sulamaya bağlıdır. Sürgünler 60 cm.den kısa ise su ve azot noksanlığındandır. Yetişkin kiraz ağaçlarında 40-60 cm. arasında sürgünler normal bir gelişmenin göstergesi iken, sürgünler bu ölçülerden kısa kalması yeterli beslenme olmadığının göstergesidir.

Kirazcılık yapılan tüm arazilerde üç yıllık periyotlar ile dekar başına 2-3 ton ahır gübresi kullanılması önerilmektedir. Kullanılacak gübrenin bekletilerek yanmış keçi veya koyun gübresi olması tercih sebebidir.

Klasik yöntemde yapılan gübrelemelerde, arazi genelinde ortalama 20 cm. derinlikten alınan numuneler ile yapılan toprak analizlerine bağlı kalmak kaydı ile gübreleme programı genel olarak aşağıdaki gibi uygulanabilir. Bu program içerisine bitkiye vejetasyon dönemi içerisinde 2 kez mikro elementleri içeren bir yaprak gübresi ile uygulama yapmak uygun olmaktadır.

Dikimden Sonraki İlk Yıl(Dekara) :
* 3-5 kg N/da, 2-4 kg P2O5/da, 3-5 kg K2O/da
* 12-14 kg 15-15-15 kompoze gübre
* 5-6 kg Amonyum Sülfat
* 2-3 kg Potasyum Sülfat

Dikimden Sonraki İkinci Yıl(Dekara) :
* 8-10 kg N/da, 4-8 kg P2O5/da, 6-10 kg K2O/da
* 35-40 kg 15-15-15 kompoze gübre
* 14-18 kg Amonyum Sülfat
* 2-8 kg Potasyum Sülfat

Normal Verimdeki Bir Bahçe İçin(Dekara):
* 8-10 kg N/da, 4-8 kg P2O5/da, 6-10 kg K2O/da
* 35-40 kg 15-15-15 kompoze gübre
* 14-18 kg Amonyum Sülfat
* 2-8 kg Potasyum Sülfat

Verilme zamanı olarak fosforlu ve potasyumlu gübreler bölgesel iklim ve alışkanlıklara göre sonbahar veya erken ilkbaharda, azot uygulamaları ise erken ilkbaharda birinci dilimi, çiçek dökümünden sonra ikinci dilim ve hasattan sonra üçüncü dilim olarak uygulanır.

Kontrollü su uygulamaları modern sulama yöntemleri ile mümkündür. Bu yöntemlerin başında damla sulama yöntemi gelmektedir. Damla sulama yönteminde her ağaç sırasına yerleştirilen ve lateral adı verilen, üzerinde delikler yer alan borularla sulama yapılmaktadır. Bodur kiraz yetiştiriciliğinde bu yöntemin kullanılması tavsiye edilmektedir. Salma sulama sisteminde ise ağaç çizileri boyunca açılan yaklaşık üç metre genişlikteki setlerin suyla doldurulması suretiyle sulama yapılmaktadır. Bu sistemde ağaçların yetişmesinin ardından, ağaçların kök boğazı çevrelerinin sulanmayarak, sulama düzeni oluştururken, bitki gövdesinden 2-3 m. dışarıda setlerin yapılarak bu setlerin iç değil dışlarına su verilmesi sağlanmalıdır. Suyu alabilecek kök bölgesi o kısımda olduğu gibi bu sulama sistemi ile düzenli bir kök dağılımı da teşvik edilmiş olacaktır.
Sulama yönteminin seçiminde bitkinin sıra üzerindeki aralığı, su kaynağının debisi, içindeki çözünmüş maddelerin miktarı ve toprağın bünyesi(hafif toprak,ağır toprak) etkilidir. Özellikle bitkinin su ihtiyacının büyük önem taşıdığı ilk iki yıl, ağacın gölgelediği alanın yani kök bölgesinin tamamının sulanmasının sağlanması fidanların yetişmesi ve gelişimi açısından çok büyük önem taşımaktadır.

Kiraz yetiştiriciliğinde sulama , fidan dikiminde “Cansuyu” ile başlar. Dikimlerin ilkbahar veya sonbaharda yapılmasına bakılmaksızın fidanlara cansuyu verilmelidir. Ülkemiz iklim koşulları göz önüne alındığında, sulama Haziran ve Eylül ayları arasında yapılmalıdır. Gerek klasik salma sulama gerekse damlama sulama bu aylar içinde onbeş gün arayla tekrarlanmalıdır. Havanın yağış durumu ve sıcaklık seviyelerine göre bu periyot yirmibir güne çıkarılabilmektedir. Ağır bünyeli toprakların su tutma kapasiteleri hafif bünyelilere göre daha fazla olacağından, sulama periyodunun belirlenmesinde toprak yapısı da göz önünde bulundurulmalı, çok geçirgen topraklarda sulama aralıkları ve uygulanan su miktarları arttırılmalıdır.

Damlama yada klasik salma sulama yönteminde, özellikle aşırı sulamadan kaçınmak gerekmektedir. Unutulmamalıdır ki kiraz, çok suyu da kuraklığı da sevmez. Aşırı sulamalarda; besin maddeleri kök bölgesinden yıkanarak toprak besin değerlerini yitirmekte, sürgün gelişimi fazlalaşırken, meyve gözü oluşumları azalmaktadır. Sulama yapılırken ağaçlar gözlem altında tutulmalı ve buna uygun sulama programını oluşturulması gerekmektedir. Ağır bünyeli toprakların su tutma kapasiteleri hafif bünyelilere göre daha fazla olacağından çok geçirgen topraklarda sulama aralıkları ve uygulanan su miktarları fazla olabilir.

Sulama yapılırken çiçek dönemlerinde fazla sulama yapılmayıp, toprağın yeterince nemli olması sağlanmalı. meyve bağlamanın ardından ağaçlara su verilmesi önerilmektedir. Meyve bağlamanın ardından ürün kalitesi açısından sulamaya gereken önem gösterilmeli, hasat aşamasına yaklaşıldığında ise meyvede istenen tat ve aromanın korunması amacıyla sulamalara ara verilmelidir. Hasattan sonra da verilecek su yeni oluşan çiçek gözlerinin gelişimine de faydalı olacaktır.

İlkbaharda dikilen fidan aşı noktasından 90 cm yüksekte, lider olacak sürgüne ait gözün hemen üzerinden az eğimli bir şekilde budama makasıyla kesilir.

Sonbahardaki fidan dikiminde ise aşırı rüzgar alan yerlerde iki kademeli tepe kesimi yapılmalıdır. Dikim yapıldıktan hemen sonra fidan aşı yerinden 120 cm yüksekte tepe kesimi yapılır. İkinci kademede ise ilkbaharda aşı gözünden 90 cm yüksekte tepe kesimi yapılır. Tepesi kesilen fidanlara %2’lik Bordo Bulamacı uygulanır.Bu uygulama hem kesim noktasını hem de fidan üzerinde bulunan gözleri belirli ölçüde hastalıklara karşı koruyabilmektedir.

Gözler kabarmaya başladıktan ve tercihen 2-3 cm sürgün oluştuktan sonra lidere rakip olabilcek 1,2,3. sıradaki gözler koparılır. Ayrıca aşı noktasından 40 cm yüksekliğe kadar bulunan gözler ve sürgünler koparılır. Böylece yere paralel olarak dallanma ve gelişme sağlanır.

İlk 40-60 cm’de oluşan dal grubundaki sürgünler 10-15 cm boya geldiklerinde değişik istikametlere yönelmiş en az 3-4 dal mandal ile geniş açılı olacak şekilde yatırılır. Bu sayede dal üzerinde erken meyve oluşumu temin edilmiş olur.
İkinci yaşında dalların terbiyesine devam edilir. İlk yıl oluşturulan dal grubu en üst dalından itibaren lider üstünde 80-90 cm’den tepe kesimi yapılır. Lider 80 cm’den kısa gelişmiş ise herhangi bir tepe kesimi yapılmaz. Bu arada ağacın içine güneş ışınları’nın girişimi sağlamak amacıyla gereken dallar seyredilir. Dallanmanın değişik istikamette oluşturulması esastır.
Ağacı bir çam ağacına benzer şekilde büyütebilmek ve içeri daha fazla güneş girişini sağlamak amacıyla gövdenin yarısı kadar kalınlığa ulaşmış dallar budak şeklinde 2/3 oranında kesilir. Kesimler toprağa bakan göz üzerinden yapılmalıdır. Bu yolla genç meyve daları’nın gelişimi teşvik edilmiş olur. İlk çıkarılacak olanlar aşağı eğilmişler olmalıdır.
Kiraz ağaçlarının nihai büyümesi sonunda 4 veya 5 kat oluşturulmalıdır.her katta en az 3, en fazla 5 yan dal bırakılmalıdır. Yan dalların gövdeye düşey aralığı 20 cm. olmalıdır. Neticede toplam 17-21 yan dal oluşturulmalıdır.
İlk yıllarda yapılan budamalar şekil vermede çok etkilidir. Aynı zamanda erken verimliliği sağlar. Yani genç kısırlık dönemini azaltır. İleriki yıllarda budama ile kalite ve verimi artırır. İhracatçıların istediği çap oluşturulmasında çok faydalı olacaktır.